Het blijkt dat veel directieleden op zoek zijn naar verbetering van de samenwerking. Samenwerking tussen afdelingen, teams en collega’s onderling. Vaak komt dan ook de bekende ‘kloof’ ter sprake tussen de top en de medewerkers. De afstand is te groot, het vertrouwen te laag. Het beeld wat dan bij me op komt is dat iedereen zeer hard aan het werk is, maar wel op zijn eigen eiland. Door een gebrekkige samenwerking worden missers gemaakt, wordt potentieel niet volledig benut en neemt de frustratie toe. De Algemene Rekenkamer alleen al constateert in haar recente onderzoeken steevast een gebrekkige samenwerking tussen organisaties. Hoe dit om te buigen? In onze praktijk komen we regelmatig in aanraking met goedbedoelde initiatieven op het gebied van cultuurverandering, procesoptimalisatie etc. In de hoop iedereen ‘om’ te krijgen wordt een steentje in de vijver gegooid, in de vorm van een project. Van de golfjes in de vijver wordt dan de gewenste olievlekwerking verwacht. Jammer dat het zo niet werkt. Deze goedbedoelde steentjes zijn dan ook vaak de frustratie van de toekomst. Zichtbaarheid, effect en duurzaamheid staan niet in verhouding tot de voorgestane ambitie. Voor een verbetering in samenwerking is namelijk een stoeptegel in de vijver nodig. Meerdere initiatieven tegelijkertijd, vanuit een integraal concept, waarbij de realiteit laat zien dat 70% daarvan succesvol is. Met een marginale inspanning mag je ook slechts marginale resultaten verwachten.